Puddingvet

Alles in Zuidelijk Afrika was even indrukwekkend. De mensen, de natuur, de dieren. Elke dag reed onze vrolijke chauffeur ons over de verlaten wegen. En elke dag kookte onze pittige kokkin voor ons. Van die maaltijden hadden we vooraf geen hoge verwachtingen. We zouden immers kamperen en onze kokkin moest met de meest primitieve middelen haar werk doen. Na één dag was de avondmaaltijd echter al tot het hoogtepunt van de dag verheven. Hoe ze het deed, begreep niemand, maar ze slaagde er elke avond weer in om ons een maaltijd voor te zetten die wij in onze hyper moderne keukens nog niet zouden kunnen evenaren. Het was altijd even heerlijk en het was ook altijd ontzettend veel. Toch gingen de pannen en schalen altijd schoon leeg. Tot op die ene avond. Zelfs onze chauffeur, wiens maag tot nu toe een bodemloze put had geleken, was aan het einde van zijn kunnen. Hij kon geen pap meer zeggen. Op z'n Zuid-Afrikaans sprak hij de legendarische woorden: "Nee,ik hoef niet meer. Ik sta puddingvet." Een uitdrukking die bij ons thuis tot een gevleugelde is verheven.

een bijdrage van Djoser reizigers Denise Hilhorst en Tom de Waal


  
^{Aan de informatie in deze artikelen en verhalen kunnen geen rechten ontleend worden.}