Reisverslag Junior Tanzania en Zanzibar, juli

Zaterdag 17 juli

Na maandenlang aftellen was het eindelijk zo ver. We gingen naar Afrika!!
De bestelde taxi stond keurig op tijd voor de deur, en na een ritje van 20 minuten werden we afgezet op Schiphol.
We hadden thuis al ingecheckt, alleen hadden we geen 6 stoelen naast elkaar weten te bemachtigen. Omdat de rijen op Schiphol erg lang waren, hebben we het toch maar zo gelaten. We hadden geen zin om te proberen nog andere stoelen te krijgen, want hiervoor moesten we waarschijnlijk een stief kwartiertje in de rij.
Dus bagage afgegeven en door de douane, waarna het wachten kon beginnen. Maar iets eten, wat winkelen en mensen kijken doodde de tijd eigenlijk wel goed.
Eenmaal aan boord van het vliegtuig moesten we nog even wachten op enkele verlaatte passagiers. We vertrokken uiteindelijk met een klein half uurtje vertraging.
De vlucht verliep prima. Met films, spelletjes en af en toe iets te eten was het goed te doen. Alleen jammer dat het zo koud was aan boord! Wij zaten achter in het vliegtuig, en zelfs de stewardessen klaagden daar over de kou. Het lukte de bemanning niet de temperatuur beter te regelen, dus hebben we dankbaar gebruik gemaakt van de verstrekte dekens.

Op het vliegveld(je) van Kilimanjaro hebben we even vluchtig kennis gemaakt met ons reisgezelschap. Het was al laat, dus snel de truck in, en op weg naar Arusha.
Omdat de duisternis al was ingevallen, bleef Afrika nog even onzichtbaar voor ons…
Nadat onze reisleidster Anne ervoor had gezorgd dat iedereen zijn hotelkamer had gekregen, was er nog even tijd voor een welkomstdrankje. Anne stelde zich aan ons voor, en ook de gezinnen stelden zich kort aan elkaar voor. We waren met 5 gezinnen, met in totaal 13 kinderen. Het jongste kind was 10, de oudste puber 18.
Daar het inmiddels rond middernacht was, was het toch wel de hoogste tijd voor wat slaap!
De kamers waren goed, alleen hadden Eva en ik een soort honeymoon-suite, met een rond bed!!! Dat sliep dus niet zo lekker, want zodra je een beetje naar de zijkant schoof, was het bed opeens veel te kort…
Maar goed, de vermoeidheid zat er best in na een lange dag, dus de oogjes vielen vanzelf dicht.

Zondag 18 juli

In de spiksplinter nieuwe truck zijn we de volgende ochtend op weg gegaan naar het dorpje Mtu wa Mbu, onze eerste kennismaking met Afrika.
Onderweg nog even snel 2 tussenstops voor wat boodschappen (water!!) en het wisselen van geld. De truck zag er nog mooi en schoon uit, alleen was al snel duidelijk dat hoe meer je naar achteren zat, hoe minder comfortabel dit was. De wegen in Afrika zijn nu eenmaal niet zo geasfalteerd als in Nederland, dus regelmatig vlogen de billen een eindje van de banken omhoog!! Om dit ongemak eerlijk over de groep te verdelen, stelde Anne voor dat iedereen elke dag een bankje doorschoof met de klok mee, zodat iedereen op alle plaatsen in de truck zou zitten. Prima systeem!
Aangekomen op de eerste campsite Twiga Camp begon voor ons het volgende avontuur. Wij hadden, als enigen uit de groep, als gezin nog nooit gekampeerd! Dus tenten opzetten en afbreken was voor ons geen routine, en we moesten dan ook af en toe even afkijken bij de routiniers onder de groep.
Maar eigenlijk best snel stonden onze 3 tentjes, en lagen de matjes gespreid. Hopelijk zou het opbreken net zo eenvoudig gaan.
De campsite was voorzien van een ruime sanitairgelegenheid, met douches, wastafels en toiletten. Het schoonhouden daarvan had iets beter gekund, maarja, we waren allang blij met het normale zit-toilet en lauwe douche.
Inmiddels hadden de kok Lammik en zijn hulp Rafaël een lunch voor ons bereid, die met smaak werd opgegeten. Hier werden we ook bekend gemaakt met het fenomeen “dettollen”, d.w.z. voor elke maaltijd de handen spoelen in een teiltje met een dettoloplossing, om de schadelijke bacteriën te doden.

Na de lunch en het vaststellen van de corveeploegen zijn we vertrokken voor een dorpswandeling. De temperatuur was inmiddels aardig opgelopen, en daar moest iedereen nog wel even aan wennen. We bezochten een bananen plantage, rijstvelden, een houtsnijwerkplaats en het dorpje Mtu wa Mbu. Zo kregen we een idee hoe de mensen van het dorp zichzelf konden voorzien van eten, en hoe ze woonden.
De meeste mensen wonen in huisjes/hutten van klei en hout. Er wordt wel wat met steen gebouwd, maar omdat dit duur is, duurt het vaak jaren voordat zo’n huis af is. Je ziet dan ook talloze niet-afgemaakte huisjes staan. Zodra het gezin wat geld over heeft wordt er weer een beetje aan verder gebouwd, maar er zit geen structuur en regelmaat in.

Aan het einde van de wandeling kwamen we uit bij een sportveld, waar de lokale jeugd al klaar stond voor een partijtje voetbal tegen onze kinderen. Er werd, ondanks de warmte, fanatiek gespeeld, maar eigenlijk hadden “we” geen schijn van kans… We zijn hopeloos ingemaakt door zeer snelle en getalenteerde spelertjes uit het dorp. Moe, vies maar ook vol indrukken keerden we terug naar de campsite. Op deze campsite was een klein zwembad, dus daar werd door de jeugd dankbaar gebruik van gemaakt. Anderen kozen voor de douche, de ene warm, de andere koud.
Na het diner (gebakken aardappelen met vis) werd er nog even een kampvuur gemaakt. De kennismaking werd nog even voortgezet, wie doet wat, wie woont waar e.d.
Maar aangezien we de volgende dag, maandag, om 05.45 (!!) moesten opstaan, ging iedereen op tijd de tent in.

Maandag 19 juli

Deze dag begon dus héél vroeg. Onze kinderen hebben gelukkig lekker geslapen, wij ouders helaas wat minder. Veel onbekende geluiden, wennen aan het matje, in de slaapzak of eronder, kortom, we moesten nog wat wennen aan ons bestaan als kampeerders.
Maar goed, snel opstaan, ontbijten en om 07.00 uur de truck in voor onze eerste gamedrive rondom het Manyarameer. Hartstikke spannend natuurlijk, want hier kwamen we voor!! Iedereen was benieuwd welke dieren we zouden zien.
Als eerste werden er apen gespot, en als snel daarna volgden er olifanten, giraffen, dikdiks, impala’s, nijlpaarden en vele soorten vogels. We reden met de plastic rolramen omhoog, dus al snel klonk zeer regelmatig de kreet “Pas op, takken” door de bus. De paden waren soms smal, en dan reden we zo dicht langs de bomen dat de takken (soms scherp!!!) naar binnen kwamen. Wel blijven opletten dus!
Helaas konden we de leeuwen niet vinden, maar ach, iedereen was er van overtuigd dat dat later op de reis wel goed zou komen. Het was heel bijzonder om alle dieren in hun natuurlijke omgeving te zien, rustig en zeer op hun gemak. Wij bekeken hen, maar soms werden wij ook bekeken, zo leek het wel.

Rond 13.00 uur keerden we weer terug op de campsite, waar de lunch alweer klaar stond. Dus “dettollen” en aanvallen!
Omdat de volgende dag een lange en zware reisdag zou worden, werd besloten de middag vrij te houden, zodat iedereen zijn eigen gang kon gaan.
Voor de kinderen betekende dat natuurlijk eerst zwemmen. Wouter heeft even lekker geluierd in zijn tent, hij had gisteren zijn voet opgehaald bij het zwembad. Gelukkig ziet de wond er schoon uit, maar dat moet wel zo blijven!
Rond 16.15 uur zijn de kinderen met een paar ouders naar het dorp gaan wandelen. De kinderen wilden nog wel een revanchewedstrijd spelen, en gingen dus op zoek naar tegenstanders.
Helaas waren er geen lokale kinderen, ze moesten vast klusjes doen voor hun ouders na schooltijd.
Ikzelf ben achtergebleven op de campsite. Wij zijn niet gewend vakantie te houden vanuit tassen, dus die tassen waren inmiddels alweer een grote troep. Ik heb de tijd dus benut voor een nieuwe opgeruimde indeling van de tassen, in de hoop dat dit zou zo blijven de komende tijd.

Na het diner werd er in het restaurant van de campsite een dans/muziekvoorstelling gegeven. Ikzelf was niet erg onder de indruk, maar ach, het hoort bij zo’n vakantie. Hierna weer als een speer naar bed, want de volgende dag gingen we hééél vroeg op pad.

Dinsdag 20 juli

Deze dag begon vroeg met een wekkeralarm om 05.30 uur. In het donker moesten de tenten worden afgebroken en moest alles worden ingeladen. Dat viel niet mee, maar lukte toch binnen de tijd die ervoor was uitgetrokken. De tenten afbreken ging probleemloos, het vervolgens in de hiervoor bedoelde zak krijgen was een stuk lastiger. Hiervoor moet de tent strak worden opgerold, enige kracht was hiervoor wel vereist.  Hele vieze handen en een hoop gemopper, maar uiteindelijk is ook dit weer gelukt.
Hierna een ontbijtje en weer op pad.
Er stond ons een lange rit van Mtu wa Mbu naar Serengeti National Park te wachten, een rit van een uur of 8. Tijdens deze rit zouden we een stuk over de rand van de Ngorogoro krater rijden, een hele klim.
De ritten werden door Anne iedere dag gebruikt voor wat kleine taallessen, waarin ze ons wat basiszinnen leerde. De kinderen langs de kant van de weg begroette ons enthousiast met de kreet “Jambo”, wat “hallo” betekent. Zinnetjes als “geen dank” en “dank u wel” werden door Anne op stencils achter in de truck geplakt, zodat we ze uit ons hoofd konden leren. Iedere dag kwamen daar een paar zinnetjes bij.
De klim over de kraterrand leek niet te gaan lukken. De chauffeur Fraudi dacht dat hij de truck in de eerste versnelling had staan, maar kwam toch niet omhoog de hellingen op. In eerste instantie werd de snelheidsbegrenzer eruit gesloopt, in de hoop dat dat zou helpen.
Maar helaas, dat mocht niet baten. Op een gegeven moment reden we meer achteruit dan vooruit!!! Best wel een beetje eng, met naast je een afgrond die je niet goed kan zien door de begroeiing.
Omdat Johan enigszins technisch is aangelegd heeft hij zijn hulp aangeboden. De cabine werd naar voren geklapt, zodat de motor zichtbaar werd. Inmiddels was door het geforceerd gas geven de koppeling al wat aangebrand, maar verder kon men geen mankementen ontdekken. Allerlei omstanders gaven ook hun mening, maar wat was er nu toch aan de hand? Net toen we besloten hadden in kleine groepjes terug te liften naar de ingang van de Ngorogoro krater kwamen ze tot de ontdekking dat Fraudi de truck niet in zijn eerste versnelling zette, maar in een hogere (tweede) versnelling! Waarschijnlijk deed hij dat al een paar dagen, maar zolang we geen hoge heuvels op moesten kon de truck dat aan. Nu echter lukte dat niet meer, maar zodra de juiste versnelling was gevonden ging het weer vlekkeloos omhoog.
Iedereen dus weer instappen, en snel weer verder, want door dit alles hadden we toch wel een uurtje tijdsverlies. Een gepland bezoek aan een Masaïdorp hebben we voor deze dag maar geschrapt, dat zou een andere dag ook nog kunnen.

Tijdens een picknicklunch kregen we bezoek van een klein Masaï-jongetje. Het eten dat wij hem gaven at hij met smaak op. Waarschijnlijk kreeg hij lang niet iedere dag zo’n uitgebreide maaltijd…
Even later kwamen er ook nog 3 volwassen Masaï mannen, maar die waren erg commercieel. Voor een foto wilden ze geld, en ze probeerden kettingen en armbanden te verkopen. Overigens aten ze het overgebleven eten wel met smaak op.

We zouden die nacht slapen op een campsite midden in Serengeti N.P., echt midden in de natuur, zonder omheining e.d.. Onderweg hiernaartoe kwamen we al veel beesten tegen. Een prachtige kudde olifanten met veel jongen, zebra’s en giraffen, en als bonus een werkelijk prachtige zonsondergang. Dat maakte de lange rit wel een beetje goed.
Onze dochters vonden maar eng zo kamperen in het wild, ze waren blij dat ze niet bij elkaar in een tent lagen, maar veilig bij een van ons. We hoorden de hyena’s huilen, en tijdens het tandenpoetsen brulde er zelfs een leeuw!! Wanneer we met ons zaklampen de verte in schenen, zag je overal oogjes weerkaatsen. Waarvan????????
Er werd ons aangeraden ’s nachts niet alleen naar het toiletgebouw te lopen om te plassen, een halve plastic fles in de tent was veiliger…
Uiteindelijk was iedereen toch zo moe, dat de slaap het won van de angst.

Woensdag 21 juli 

Deze dag stond in het teken van Serengeti N.P..
Wederom vroeg opgestaan (05.45 uur) voor de eerste gamedrive. Deze was zeer geslaagd, we hebben ontzettend veel gezien. Zebra’s, giraffen, olifanten, nijlpaarden, leeuwen en 4 cheeta’s! De cheeta’s waren net klaar met hun maaltijd, de gieren zaten al klaar om de restjes op te eten. Voldaan zagen we de moeder met waarschijnlijk 3 jongen weglopen, op zoek naar een plek om te rusten.
Iedereen was helemaal enthousiast, dus stelde Anne voor om na de lunch en kleine siësta nog een extra gamedrive te maken. Hier was de hele groep voor te porren!!

De pauze werd benut voor een dutje, spelletje of wasje. De kinderen hebben een spel ontdekt dat is meegenomen door een familie. Het heet Weerwolven, en is een groot succes onder de jeugd. Ieder vrij moment wordt benut voor een potje Weerwolven.
De campsite ligt echt zo midden in het park, terwijl ik de was aan het ophangen was keek ik uit op een kudde zebra’s, enkele tientallen meters van mijn waslijntje vandaan! Een bijzonder ervaring.

De gamedrive in de middag was ook weer super. Bijna aan het einde van de dag zagen we in de schemering een luipaard! Hoog in de boom zat hij te smikkelen van de door hem gevangen gazelle. Je moest heel goed kijken, zijn schutkleuren werkten perfect, maar hij zat er echt! Gelukkig kon de lens van onze camera hem goed dichterbij halen voor een foto.
Nu alleen nog de neushoorn, en we hebben de Big5 gezien!
Na terugkomst op de campsite eten, daarna een spelletje voor de kinderen en de ouders gingen alvast wat inpakken. De volgende ochtend moesten we namelijk om 05.00 uur opstaan, ongelofelijk vroeg dus. Het was dus zaak alles zo veel mogelijk klaar te hebben voor vertrek.
Het vroege opstaan valt ons zwaar. Het betekent weinig slaap, en ook in het donker de tent afbreken en inpakken. We worden dan wel steeds handiger, maar 3 tenten blijft een flinke klus.
De Serengeti was een onvergetelijke ervaring, wat een natuurschoon, voor ons ongekend! We waren graag nog een dag of wat op deze plek gebleven, maar helaas, het programma stuurde ons de volgende dat weer op pad.

Donderdag 22 juli 

Het viel zwaar zo ongelofelijk vroeg op te staan. De prachtige sterrenhemel maakte iets goed, maar toch, wat een tijd………
Om onduidelijke redenen lukte het afbreken en inpakken van de tenten deze ochtend bij ons niet zo goed. Terwijl de hele groep al aan het ontbijt zat, waren wij nog aan het worstelen met tenten en zakken. Nog net geen hond in de pot voor ons, maar wel snel snel wat ontbijten en daarna de bus in.
Wederom wachtte ons een mega-rit. Terug naar Karatu, over de hobbel-bobbel weg die we op de heenweg ook al hebben afgelegd Het was deze dag onze beurt op achter in de bus te zitten, dus onze nieren zaten na een uurtje zo ongeveer tussen onze oren!
Een tussenstop in een Masaï-dorp viel eigenlijk een beetje tegen. Het was snel een huisje/hutje laten zien en een schooltje. Daarna moest er verkocht worden, afdingen was er nauwelijks bij. Erg commercieel, wij hadden er achteraf een teleurgesteld gevoel over. Maar ja, aan de andere kant is het wel begrijpelijk, wij zijn voor deze mensen een nieuwe, makkelijke bron van inkomsten. Ze hebben handelsgeest genoeg om daar gebruik van te willen maken.

Voor een lunchstop was geen tijd, we moesten de gesmeerde broodjes in de bus opeten. Met al dat gehobbel soms een beetje gokken of het broodje ook in je mond terechtkwam…
Even na de middag kwamen we aan bij de Ngorogoro krater. Onze truck mocht de afdaling niet maken, dus we moesten overstappen in 4-wheel-drives. Daarmee gingen we steil naar beneden, en wederom op zoek naar wild. We troffen meteen een heel grote kudden gnoes, prachtig om te zien. Een lang zwart lint van beesten, op weg naar het water om te drinken.
Verder kwamen we allerlei beesten tegen die we al gezien hadden, maar je krijgt er toch geen genoeg van!
Opeens zagen we heel in de verte, in het hoge gras, een neushoorn!!! YES! We hebben de Big5 gezien! Op allerlei manieren hebben we nog geprobeerd dichterbij te komen, maar dat lukte helaas niet. Hij stond midden in een veld met hoog gras, en op een zeker moment is hij waarschijnlijk gaan liggen, want we konden hem niet meer zien…
Toen zijn we met onze tijdelijke chauffeur maar verder op zoek gegaan naar ander wild.
Een nijlpaard lag heerlijk te rollebollen in een poeltje, hij genoot zichtbaar. Op zijn rug liggend, met vier poten omhoog uit water, een heel apart gezicht!
Ook troffen we een leeuwenfamilie. Twee mannetjes, 3 vrouwtjes met 2 welpjes. Prachtig om te zien, ze trokken zich niets van ons aan.
Na afloop van de gamedrive reden we steil omhoog de krater weer uit. We werden naar de campsite in Karatu gebracht, Kuda Campsite. Hier bleken Fraudi, Rafael en Lammik de tenten al te hebben opgezet, super gewoon!! Wat een luxe, alleen nog de matjes erin en klaar waren we.
De campsite was voorzien van goede douches (soms warm soms koud) en toiletten, en de vuile was kon worden afgegeven. Ook was er gelegenheid om de accu’s en batterijen op te laden.
Omdat we de volgende dag vrij zouden zijn, werd er gezellig geborreld rond het kampvuur. Uiteraard betekende dit voor de jeugd weer meerdere potjes Weerwolven.

Vrijdag 23 juli 

Deze dag mochten we uitslapen tot 08.00 uur! Omdat de kinderen zo moe waren, hebben we die maar niet gewekt voor het ontbijt. De slaap was harder nodig dan een broodje.
De ochtend hebben we luierend doorgebracht. De één deed de was, de ander ging wandelen naar het dorp, en weer een ander deed lekker niets……
Na de lunch zijn we naar een nabij gelegen lodge gereden. Daar konden we tegen betaling gebruik maken van het zwembad(je), en voor de liefhebbers was er een rondleiding over een koffieplantage. Wij waren geen liefhebber, we hebben lekker gezwommen en/of gezond.
’s Avonds alles weer goed ingepakt, want de volgende dag moesten we alweer om 06.30 uur opstaan.

Zaterdag 24 juli 

Wederom ging de wekker veel te vroeg. De nacht was koud en vochtig geweest, dus de tent moest nat/klam worden ingepakt. Helaas had Johan flink migraine, dus die ging beroerd de bus in.
We gingen op weg naar Tarangire National Park. Niet zo’n heel lange rit, met wat stops hier en daar. De kinderen hebben ieder een leuk t-shirt gekocht. Helaas bleek later overigens dat van sommige shirts de maat op het label niet de werkelijke maat was! Justin had 1 shirt maat L gepast, en dat was goed. Vervolgens hadden we nog een ander shirt voor hem gevonden, en maat L opgevouwen uit de stapel gepakt. Later, ver weg van de winkel, bleek de maat helemaal niet te kloppen, het was waarschijnlijk een XS. Helaas pindakaas dus, we hebben hem maar een nieuw shirt beloofd op Zanzibar.

De campsite in Tarangire N.P. ligt weer midden in de natuur, en dus gelden er weer strenge regels. Niet verder dan 10 meter bij de tenten vandaan, en ’s nachts liever niet de tent uit.
We arriveerden tegen lunchtijd, dus op het heetst van de dag. Dat hebben we geweten ook, wat hebben we gezweet tijdens het opzetten van de tenten! Na het opzetten van de tenten stond de lunch alweer klaar.
Johan heeft de lunch overgeslagen, hij hoopte dat een uurtje slaap hem goed zou doen.
Na de lunch was hij gelukkig genoeg opgeknapt om mee te gaan met de gamedrive.
Helaas was inmiddels het water op de campsite op, waardoor douchen niet meer kon, en ook de wc niet meer kon worden doorgetrokken. Jammer, want voor zo’n afgelegen plek was het sanitair best in orde, tenminste, zolang er water was.

Deze gamedrive bracht helaas niets nieuws. Terwijl we al op de terugweg naar de campsite waren werd onze chauffeur Fraudi getipt door andere chauffeurs. Hij bracht ons naar een groep leeuwen (1 mannetje, 3 vrouwtjes) die net een buffel hadden verorberd. Uiteindelijk toch weer een geslaagde rit dus.
Omdat we de volgende dag niet zo’n haast hadden, stelde Anne voor om zondagochtend nog een extra gamedrive te maken. Onze laatste deze reis……..
Een goed plan, maar dat betekende dus weer vroeg naar bed.

Zondag 25 juli 

Deze ochtend zijn we om 06.00 uur opgestaan. De tenten konden na de gamedrive worden afgebroken.
De nacht was overigens dood- en doodstil geweest. Pas in de vroege ochtend hoorden we een paar zebra’s rondom de campsite.
Helaas leverde deze laatste gamedrive niet zo veel op.
Dus bij terugkomst op de campsite eerst gegeten, en toen weer alles afgebroken en ingepakt.
Op weg naar de uitgang van het park kwamen we nog iets prachtigs tegen: een impala-moeder met een jong van ongeveer 5 á 10 minuten oud!! Ademloos hebben we gezien hoe hij/zij de eerste pasje deed, en de eerste teugen moedermelk dronk. We hebben het jong Djoser genoemd! Werkelijk geweldig en ontroerend om dit prille leven te zien.
Na dit bijzondere afscheid van Tarangire N.P. zijn we, via een slangenfarm, naar Arusha gereden. De slangenfarm viel tegen, kleine hokken en weinig sfeer. Een beetje vergane glorie. Hoogtepunt was de slang die alle kinderen om hun nek mochten voor een foto.

Hierna door naar het Impala Hotel in Arusha. Voor 1 nachtje weer een lekker zacht bed (geen ronde deze keer!) en een warme douche.
Heerlijk schoon hebben we onszelf getrakteerd op een hamburger met patat en een ijsje toe. Dat smaakte ons prima!
Hierna nog even een mail gestuurd naar het thuisfront. Justin en Isabel zijn nog even met de groep naar een muziekband gaan luisteren in de stad. Wouter en Eva lagen op tijd (23.00 uur) op bed. Johan en ik moesten wachten op de stappers.
De volgende dat zouden we pas om 10.00 uur vertrekken, dus dat betekende uitslapen!!!!

Maandag 26 juli 

Justin en Isabel kwamen later thuis dan we hadden gehoopt. Maar toch hebben we goed geslapen onder heerlijk schone lakens.
Vanuit Arusha zijn we rechtstreeks naar Moshi gereden. Net voor de lunch kwamen we aan op de campsite. Een kleine campsite deze keer, we moesten het doen met 2 kleine veldjes. Gelukkig wel weer een toiletgebouw met een douche en wc. Ook de was kon weer worden afgegeven.
De tenten werden rustig opgezet, en daarna was er alweer een lunch bereid voor ons. In de middag zouden we worden opgehaald door een lokale gids. Op het programma stonden een bezoek aan een markt en aan een (blinden)school.
Helaas kwam de gids zó laat dat voor een bezoek aan de markt geen tijd meer was.
We zijn naar een redelijk grote school geweest waar zowel ziende als blinde/slechtziende kinderen les kregen. De ziende kinderen gingen na schooltijd gewoon naar huis, de blinde en slechtziende kinderen verbleven er als in een internaat. Ze verblijven dag en nacht op de school, en alleen met Kerst gaan ze 2 weken naar huis.
Anne had in het verleden met deze school samengewerkt, en werd nog herkend door enkele medewerkers. Ze werd hartelijk begroet, het was een warm weerzien.

De blinde en slechtziende kinderen verdrongen zich om ons heen. Ze wilden van iedereen weten hoe ze heten, en het liefst hielden ze iedereens handen vast. Hun Engels was goed, dus een eenvoudig gesprekje was goed mogelijk. Het steile, lange haar van onze dochters vonden ze erg fascinerend. Ze bleven erover strijken, al giechelend met elkaar.
Het was een aangrijpend bezoek. De kinderen waren slecht gekleed, en sommigen waren duidelijk ziek. Geld voor uitgebreide medische zorg was er niet, en ook vervoer naar een grote stad was niet voorhanden. Toch bied deze school de kinderen nog een kans op een toekomst, er wordt geprobeerd ze een vak te leren, zodat ze later voor zichzelf kunnen zorgen.
Onze eigen kinderen waren erg onder de indruk van het bezoek.

Na een snelle stop voor het inslaan van drinken kwamen we weer terug op de campsite.
Helaas eindigde deze dag met een zieke Eva. Ze heeft flink overgegeven en moest ook vaak naar de wc.
Pas toen rond 03.00 uur de krampen in haar buik over gingen viel ze in slaap……..

Dinsdag 27 juli

Na een zeer korte nacht stond er voor deze dag een wandeling over de voet van de Kilimanjaro op het programma, met daarbij een zwempartij onder een waterval.
Omdat Eva nog steeds niet helemaal fit was, hebben we ervoor gekozen om voor haar en mij er een thuisblijfdag van te maken. Helaas.
We hebben ons wel een beetje verveeld. Het was saai zo met z’n tweetjes.
Rond 15.30 uur kwam de groep zeer enthousiast terug. Ze hadden een prachtige dag gehad. De tocht was pittig en warm, maar de beloning was een lekkere zwempartij in een stukje paradijs.

Na het eten weer op tijd naar bed, want zoals altijd gaat het wekkertje weer vroeg.

Woensdag 28 juli 

Deze dag stond er een bergrit op het programma. We gingen op weg naar het Usumbare Gebergte, waar we zouden overnachten op een hoogte van ongeveer 1700 meter.
De rit was mooi, maar ging dus wel flink omhoog. Ik heb dus maar niet al te veel naar buiten gekeken, ik heb namelijk behoorlijk last van hoogtevrees….
De campsite was alleen te bereiken over een smal plankenbruggetje. Iedereen vond het een enge manoeuvre, dus zijn we maar uitgestapt vóórdat de truck hierover ging. Uiteraard lukte het onze chauffeur prima.

De campsite lag tegen een heuvel aan “geplakt”. Dus dat betekende flink sjouwen met alle spullen, en goed zoeken naar een vlak stukje voor de tent.
Na het opzetten van de tenten was er even een rustmomentje in het zonnetje. Maar zodra de zon achter de bomen verdween werd het snel koeler! Dus met vesten en lange broeken aan eten, en daarna snel opwarmen bij het kampvuur.
De nacht was vreselijk, ik heb met al mijn kleren aan geslapen. Pas rond een uur of 03.00 kreeg ik het wat warmer en viel ik in slaap. Brrr.

Donderdag 29 juli 

De ochtend was koud en vochtig toen we moesten opstaan. Aankleden hoefde niet, we hadden immers de kleding nog aan haha!
We zijn ’s morgens naar de markt in Lushoto gereden. We hoopten nog wat souvenirs te kunnen kopen, maar dat viel tegen. Op de markt was alleen groente, fruit en kleding te koop. We waren dan ook snel uitgekeken.
Na de lunch op de campsite stond er wederom een wandeling naar een waterval op het programma. Het gebied waar we waren staat bekend op de vele kameleons die hier leven. We hebben er inderdaad een paar gespot, maar door hun goede schutkleuren zijn ze moeilijk te vinden.
De wandeling ging heel langzaam bergafwaarts, dat beloofde dus wat voor de terugweg!
De waterval was minder spectaculair dan die in Moshi, maar onze dappere kids zijn weer te water gegaan, even lekker opfrissen.
De wandeling terug was inderdaad best pittig, héééél langzaam omhoog, met een flink temperatuurtje erbij, dat was dus zweten!
Op de campsite aangekomen even uitgerust, en toen weer alles gereedmaken voor het vertrek de volgende ochtend. Er was inmiddels een kleinere bus gearriveerd, die ons de volgende dag naar Dar es Salaam zou brengen.
Dat betekende dus dat we deze avond afscheid moesten nemen van de crew, Fraudi, Rafaël en Lammik. Jammer hoor, ze hadden al die tijd uitstekend voor ons gezorgd.
We hebben ze toegezongen (voor zover ze er iets van begrepen), en voor ieder was er een leuke envelop met wat extra fooi.
Maar weer niet te laat op bed, want de kou en de vermoeidheid sloegen genadeloos toe.

Vrijdag 30 juli 

Yes, voor de laatste keer de tenten afbreken, matjes oprollen en tassen inpakken!!!
Nagezwaaid door Fraudi, Rafaël en Lammik zijn we na het ontbijt op weg gegaan naar Dar es Salaam, weer een monsterrit.
We hadden weer lunchpakketjes mee, want voor een stop was geen tijd.
Onderweg zag je het landschap veranderen, en ook de temperatuur veranderde mee. Helaas konden we weer geen goed uitzicht krijgen op de Kilimanjaro, dat was ons deze reis blijkbaar niet gegund.
Ook merkte je dat je naar een grote stad toe ging aan het gedrag van de lokale kinderen. Voorheen werden we overal enthousiast toegezwaaid en begroet, nu keek men niet eens meer om van een bus vol toeristen.
Zodra we Dar es Salaam binnen reden kwamen we terecht in de avondspits. Dat heeft ons aardig wat tijd gekost helaas. Dar es Salaam is geen aantrekkelijke stad; heel veel mensen, auto’s en saaie gebouwen. Het hotel lag in een beetje achteraf-wijkje, waar je je binnen veiliger voelde dan buiten.
Gelukkig had Anne voor het avondeten de bus geregeld, die ons naar een soort snackcorner bracht, waar je kon kiezen uit pizza, Indiaas eten of hamburgers. Weinig gezelligheid, maar iedereen heeft zijn buik volgegeten, dus weer terug naar het hotel voor de broodnodige nachtrust.

Zaterdag 31 juli 

Na een eenvoudig ontbijt in het hotel moesten we de bus weer in, op weg naar de haven. Dat was een kort ritje van een half uurtje.
Kaatjes regelen, tassen afgeven, dit alles duurde nog een klein uurtje, en toen was de boot klaar om te vertrekken.
Er was ruim voldoende plek, het was een mooie moderne catamaranboot. Bijna onze hele groep zat boven op het buitendek. Heerlijk in het zonnetje, de wind door je haren!
Na verloop van tijd daalden de meeste kinderen af naar het middenschip, waar in een heerlijke aircoruimte een leuke film werd vertoond.
Onderweg hebben we nog in een flits een klein groepje dolfijnen gezien. Maar helaas waren ze te snel, voordat we de camera’s te voorschijn hadden gehaald waren ze alweer onderwater verdwenen….. Jammer hoor!
De overtocht verliep verder prima, en bij aankomst op Zanzibar stond onze contactpersoon keurig klaar met 2 bussen. Helaas moesten er eerst, in de hitte van de middag, nog allerlei formulieren worden ingevuld. Heel inefficiënt, dat hadden we beter rustig aan boord kunnen doen, maarja, daar had blijkbaar nog niemand aan gedacht.
Uiteindelijk kon de bagage in de ene bus worden geladen, en wij in de andere bus.
We hadden een rit van ongeveer 1,5 uur voor de boeg, helemaal naar het noorden van het eiland. We zouden verblijven in het dorpje Nungwi.
Tijdens de rit over het eiland kregen we meteen een goede indruk van het leven. Duidelijk te zien was dat de meeste bewoners van Zanzibar moslim zijn, het merendeel van de vrouwen en meisjes was gesluierd. De wegen waren net zo slecht als op het vasteland, dus dat was geen verandering. Helaas waren de kinderen hier wat minder enthousiast en vrij. Weinig begroetingen en gezwaai deze keer.
Toen we uiteindelijk de hoofdweg verlieten om naar onze bungalows te rijden schrokken we wel even, want we reden een vrij desolaat gebied in. Nog slechtere wegen/paden, en veel in aanbouw zijnde gebouwen. Niet echt een tropisch paradijs!!!

Maar gelukkig, eenmaal binnen de poorten van het resort zag het er allemaal stukken vriendelijker uit. Iedereen kreeg snel zijn bungalow toegewezen. Sommigen kozen voor een upgrade, zodat ze een bungalow met zeezicht hadden.
De bungalows lagen verspreid over het resort, dat niet zo heel groot was. De kamers waren ruim, met 2 grote eenpersoonsbedden, een lekkere warme douche en een prima functioneren toilet. Misschien niet de luxe die sommigen voor ogen hadden, maar in vergelijk met de 2 weken hiervoor prima te doen! Het enige wat wij echt gemist hebben is een zwembad.
Op het terrein was een receptie, internetcafé, wat kleine winkeltjes en 2 restaurants. Je kon zo doorlopen over het terrein van de naburige hotels, zo kwam je ook op de aan weerzijde gelegen strandjes. Bij eb waren deze standjes overigens beduidend groter dan bij vloed!!

Nog dezelfde avond had onze reisleidster Anne al een lijst gemaat met mogelijke excursies. Top hoor, we konden zo kiezen! Zwemmen met dolfijnen, snorkelen, citytours, plantagebezoeken, en zo had ze nog een paar leuke uitstapjes opgezocht.
Wijzelf hebben gekozen voor snorkelen en een bezoek aan Stone Town.
Na de eenvoudige maaltijd zijn we heerlijk op tijd naar bed gegaan, genieten van het lekkere grote bed!

Zondag 1 aug 

Deze dag hebben we lekker geluierd, gezond en de omgeving verkend. Het resort ligt toch wel afgelegen. Buiten een lekkere wandeling is er niet veel te doen. Maar eerlijk gezegd was de rust ook wel lekker, we waren toch wel erg moe.
Dus ondanks de bewolking lekker op het strand, want de temperatuur was prima! ’s Avonds bleek overigens dat de zon wel degelijk had gebruind door de wolken heen.
De eettentjes in de omgeving werden met wisselend succes uitgeprobeerd. Geduld bleef een schone zaak, soms moest er lang gewacht worden op de bestelde maaltijd.

Maandag 2 aug

Deze dag hadden we met de hele groep een snorkelexcursie geboekt. Na het ontbijt moesten we ons melden op het strand, waar bij een lokale verhuurder snorkels en flippers moesten worden gepast. Nadat de voorraad door de buurman was bijgevuld had iedereen passend materiaal, en konden we aan boord. We zouden zo’n 1,5 uur varen naar een eiland, daar snorkelen, terugvaren naar een eerder gepasseerd eilandje voor de lunch en dan weer terugvaren naar het resort.
De heenreis was heerlijk, lekker windje, goed zonnetje. Maar dus wel goed insmeren, want levensgevaarlijk!! Helaas had niet iedereen dit evengoed gedaan, dus de volgende dag was er hier en daar wel een stukje rood vlees te zien!!
Na een snelle stop bij het “luncheiland”, waar alvast de koelbox werd afgeleverd, voeren we nog even door. Het eiland waar we naar op weg waren mochten we niet betreden. Het was privé-eigendom. De eigenaar had er een hotel opgebouwd, waar een overnachting 1500 doller kost. Betreding van het strand kost ook 1500 dollar, dus we werden goed gewaarschuwd.
Voor de kust mocht echter onbeperkt gesnorkeld worden, en we waren dan ook niet de enigen.
Maar zodra je begint, vergeet je al die andere mensen om je heen, je hoort niets meer, en geniet intens van wat je allemaal ziet. De vissen waren prachtig, het koraal helaas iets minder. Het koraal was toch hier en daar helaas flink beschadigd/dood.
Er was zo’n 1,5 uur tijd om te snorkelen. De kinderen, die het wat eerder zat waren, mochten van het zonnedekje van de boot afduiken/springen. Dat deden ze dan ook met veel plezier, terwijl de liefhebbers nog heerlijk aan het snorkelen waren.
Uiteindelijk iedereen weer aan boord gehesen, op weg naar de lunch.
Op het luncheiland stond een eenvoudige lunch klaar van vis met rijst. Het strand was hagelwit, zo uit de reclame! En de zon maar branden….
Op de terugweg nog 1 keer een stop gemaakt voor een laatste sprong/duik van het zonnedekje. Opeens dook er weer een groepje dolfijnen op in de verte, maar helaas weer te snel voor foto’s en/of films.
Strakgetrokken van het zout en de zon kwamen we halverwege de middag weer terug op “ons” strandje. Tijd voor een heerlijke douche en een lekkere bodylotion om de geteisterde huid wat te kalmeren.

Dinsdag 3 aug

Deze ochtend weer op tijd opgestaan, want er stonden 2 excursies op het programma. Om te beginnen ging de hele groep naar Stone Town, het historische centrum van Zanzibar, voor een rondleiding langs diverse bezienswaardigheden. Voor een gedeelte van de groep stond daarna nog een “spicetour” op het programma.
Op weg naar Stone Town begon het helaas te regenen, en niet zo’n beetje ook. Bij het verlaten van de bus stonden dan ook meteen mannetjes klaar om ons paraplu’s te verkopen. Maar helaas boden die ook niet veel bescherming. Op de markt kwam het water door alle gaten en kieren. De camera’s werden maar snel opgeborgen, veel te veel risico op waterschade! Wel jammer, want nu kon niemand echt leuke foto’s maken.
Na de markt stond er een koffiestop in een door een Nederlander aangekocht en opgeknapt hotel op het programma. Een prachtig gebouw, schitterend ingericht met antieke meubels.
Gelukkig werd het tijdens de koffiepauze lichter en droger buiten. Toen we weer buiten kwamen waren er nog een paar kleine spetters, maar die mochten geen naam hebben.
De volgende stop was de voormalige slavenmarkt. De lokale gids vertelde de indrukwekkende geschiedenis. We bezochten een zg. slavenkamer, waar de slaven een paar dagen verbleven voordat ze werden verhandeld. Destijds zaten er zo’n 75 vrouwen en kinderen in de ruimte, nu zaten wij er met 25 mensen. Het vloog je naar de keel zo’n bedompte kleine ruimte, zonder luchtstroom en sanitair. Het was niet moeilijk voor te stellen hoe groot de ellende in die tijd geweest moet zijn, met zieken en overledenen gewoon rondom de wachtende slaven.
Op de plek waar vroeger de daadwerkelijke markt was, is later een kerk gebouwd, met daarnaast een indrukwekkend monument.
Voor onze kinderen was het haast onvoorstelbaar wat hier allemaal is gebeurd….

Onze tocht zette zich voort door allerlei kleine bijzondere straatjes. De gids had nog een heel programma in zijn hoofd, maar wij doken steeds allerlei kleine winkeltjes in.
Nadat hij ons het geboortehuis van Freddie Mercury had laten zien lieten we de rondleiding maar voor wat hij was. Er was nog ruim een uur om even snel te shoppen, daarna zou de bus weer klaarstaan.  Na flink afdingen hebben we nog wat souvenirs gekocht voor onze kinderen, die tevreden in de bus stapten.
Ons gezin is naar het resort teruggegaan, anderen gingen hierna nog de spice-tour maken.
’s Avonds bij het eten hoorden we dat deze spice-tour erg leuk en interessant was geweest.

Woensdag 4 aug 

Dit was onze laatste vrije dag op Zanzibar, dus die hebben we lekker lui doorgebracht.
De dag begon weer met bewolking, maar toch kon je heerlijk op het strandje zitten. In de middag hebben we met ons gezin nog een lekkere strandwandeling gemaakt, op zoek naar mooie schelpen. Weer goed insmeren, want het zonnetjes liet zich inmiddels flink gelden.
Onvermijdelijk kwam toch het moment dat de tassen weer gepakt moesten worden. Enerzijds jammer, we hadden nog wel een paar zonnige dagen op het strand willen hebben, anderzijds was het ook weer goed om naar huis te gaan.

Donderdag 5 aug 

Helaas moesten we deze laatste dag al om 10.00 uur uit onze kamers, terwijl de bus naar de boot pas om 14.00 uur vertrok. Dat betekende dus na het ontbijt maar wat hangen in het restaurant, een boekje lezen of wat op de DS spelen. Toepasselijke regende het deze ochtend ook nog!
Nadat we afscheid hadden genomen van het gezin dat nog achterbleef voor een extra strandweek, vertrokken we naar de haven van Stown Town.
Deze keer was het daar veel drukker dan toen we aankwamen, en het was een geduw en getrek van jewelste. Weer die overbodige formuliertjes invullen, en toen in een lange rij, in de brandende zon. Eenmaal aan boord gekomen bleek dat er gewoon te veel kaartjes waren verkocht, we konden nergens meer zitten! Toen we ons daar boos over uitlieten tegen de bemanning mochten we in de eerste klas ruimte gaan zitten, waar nog plaats genoeg was.
Helaas was de zee best onstuimig, en al snel werden de eerste spuug-zakjes gevuld……..
Bij het verlaten van de boot was er opnieuw chaos, we werden zonder bagage van boord gestuurd, en moesten vanaf de kade maar aan onze tassen zien te komen. Dat betekende dus de tassen die werden uitgeladen heel goed in de gaten houden, voordat iemand anders er meer vandoor zou gaan. Inmiddels was het gaan schemeren, dus dat bemoeilijkte de zaak alleen maar.
Maar uiteindelijk had iedereen zijn bagage weer, en konden we vertrekken naar de luchthaven van Dar en Salaam.
Daar aangekomen nam Anne afscheid van ons, zij vloog niet mee terug, maar ging de volgende dag op weg naar haar vriend Perfect.
Op de luchthaven was de controle belachelijk streng, we hebben wel 3 keer ons tassen laten scannen, schoenen uitgetrokken en paspoorten laten zien. Maar hele literflessen water mocht je zo meenemen!!!
Eenmaal aan boord hebben we ons geïnstalleerd voor de nacht, en tussen de snacks en drankjes door toch nog wel wat geslapen.
Keurig op tijd zijn we vrijdags op Schiphol geland.
Een prachtige ervaring rijker, met Afrika diep in ons hart verankert. Ooit, ooit komen we hier weer!!!

Reizen in een groep is een aparte manier van vakantievieren. Je moet je toch meer aanpassen dan als je privé reist, en na 3 weken was dat voor ons wel genoeg. Dan wil je als gezin weer gewoon je eigen gang gaan, zonder afspraken en rekening te moeten houden met zo’n hele groep. De verschillen in manier van opvoeden komen boven drijven, zeker in een groep met z0’n 10 pubers! Ook verschilden de interesses van mensen uiteraard, en dat betekent voor iedereen soms toegeven aan de ander.
Het fijne van het reizen in een groep is uiteraard dat alles voor je is geregeld, en ook is het gezellig voor de meegereisde kinderen. Wanneer ze uitgekeken zijn op hun eigen broers en zusjes, zijn er nog andere kinderen om mee te praten/spelen. Ook het gedeelde enthousiasme over het natuurschoon schept een band binnen de groep.
De eerste twee weken zaten zo vol, toen had je weinig tijd om echt op elkaar te letten, en werd je aandacht steeds afgeleid door de prachtige natuur om je heen. Toen dat strakke schema eenmaal wegviel, vielen de verschillen tussen de gezinnen des te meer op, en natuurlijk waren we ongelofelijk moe. Hierdoor raak je waarschijnlijk eerder geïrriteerd.
Maar het was al met al een ervaring om niet te missen. Tijdens het kijken van de gemaakte foto’s en films komt het warme gevoel weer helemaal terug. Tanzania is een prachtig land, waar toeristen zeer welkom zijn. De inwoners zijn zeer gastvrij, en maken graag een praatje. Koop je iets van ze, prima, zo niet, even goede vrienden en ze wensen je een prettige dag!!
De reis zat organisatorisch goed in elkaar, al hadden wij persoonlijk graag nog wat dagen besteed aan gamedrives. De begeleiding ter plekke was prima, we hebben genoten van het enthousiasme van ons reisleidster Anne.

Kwa Heri!!