West Canada- Ontmoetingen in Banff en Lake Louise (Tineke Zwijgers)

In je eentje door Canada reizen is een andere ervaring dan alleen door Azië of Afrika trekken. Je bent een van de weinigen zonder partner en wordt wel eens wat meewarig aangekeken. Vooral word je weinig aangesproken. Geen wonder dat je de enkele ontmoetingen die je hebt innig koestert. En filmisch herdenkt als 'Tootsie' en 'Titikaka'.

Het is half september als ik uit de Toronto-Vancouver-trein stap op het kleine station van Banff, middenin 'Canada's number one National Park'. De eerste sneeuw is gevallen, het is fris en ik spoed me door de straten, op zoek naar de YM/YWCA. De lange, hol klinkende gangen en de steriel ingerichte kamer doen nogal psychiatrisch aan.

Helaas weinig individuele reizigers hier.
In het café, waar ik koffie en een blueberry muffin nuttig, tref ik slechts over religie discussiërende groepjes. Ze keuren mij geen blik waardig. 's Avonds, gezeten aan een tafeltje midden in een Mexicaans restaurant, benauwt de aandacht me juist. Van alle kanten werpen romantisch 'cocktail-for-two' drinkende stelletjes onderzoekende blikken op mij. Tussen de gangen door lees ik een half boek uit. Vind ik alleen reizen nog wel leuk?

De volgende dag heb ik gelukkig een afspraak. Met Mrs. Martha P. Huey uit Memphis, Tennessee. Ik ontmoette haar in de trein. Met haar paarse pruik, bijpassende lippenstift, getekende wenkbrauwen en gevleugelde brillenglazen deed ze me denken aan Dustin Hoffmann's creatie van 'Tootsie'. Als ze me bij de eerste kennismaking vraagt of ik de 'Vendikes' in Holland ken, denk ik dat ik zelf in de film terecht ben gekomen. Wat een cliché! Maar in de loop van de driedaagse treinreis ga ik haar hartelijkheid waarderen en verheug ik me na elke maaltijd op het moment dat de bijna 70-jarige Martha haar poederdoos te voorschijn haalt en zich opschildert. Bij het afscheid op het station nodigt ze mij uit voor lunch in haar hotel.

Banff Springs Hotel
Martha logeert in het Banff Springs Hotel. "Een vrij nieuw hotel op een heuvel boven de stad". Het enige hotel dat ik vind, lijkt op een Middeleeuws fort. Ik blijk er niet ver naast te zitten. De architect heeft zich laten inspireren door een 16de-eeuws Spaans kasteel. Martha leidt mij door donkere galerijen, slechts in nissen verlicht door (elektrische) toortsen. We beklimmen een ronde toren met metersdikke muren die zelfs schietgaten bevatten. "We all adore this hotel", juicht Martha. Misschien niet zo vreemd voor Amerikanen voor wie de geschiedenis van hun land slechts een paar honderd jaar terug gaat. Ik zou temidden van het natuurschoon van Banff meer onder de indruk zijn van een als authentieke blokhut vermomd hotel.

Onder het eten wisselen we onze ervaringen uit. Martha heeft al twee bustochten achter de rug. Ik heb een uitgebreide ochtendwandeling gemaakt. "We zagen een eland", zegt ze. Ik vertel over mijn ontmoeting met een kudde herten, die gewoon doorgraasde terwijl ik op twee meter afstand toekeek. En over de vele snelstromende beken en watervallen in de buurt van Banff. "Wil je nog meer water, dan moet je naar Lake Louise gaan", besluit Martha. "Zoiets moois heb ik nog nooit gezien." De volgende ochtend stap ik in een Greyhound bus, die mij na een uur afzet in Lake Louise Village. De bus naar het meer is net weg. Daarom stap ik in de taxi die klaarstaat. Het blijkt een soort deeltaxi, want als ik naast de chauffeur plaatsneem, klinkt vanaf de achterbank een zacht "Hello there". Ik draai me om en kijk in het vriendelijk gezicht van een bebrild Japans meisje. Ze doet me denken aan het door de hoofdpersonen zo verguisde meisje 'Titikaka' uit de serie Absolutely Fabulous. Miko is echter minder bleu dan ze op het eerste gezicht lijkt. Voor we de paar kilometer naar Lake Louise hebben afgelegd, is al afgesproken dat we samen rond het meer gaan wandelen.

Het eerste zicht op het meer maakt ons beiden sprakeloos. We zien een turquoise gekleurde ovale plas water omringd door groene bomen en steile kale rotsen, de toppen bedekt met sneeuw. Naast ons het Chateau Lake Louise Hotel, een imposant gebouw aan de rand van het meer. Daar gaan we straks wat drinken. Nu eerst wandelen. Terwijl we op het pad vlak langs het rustig kabbelende water van steen op steen springen, spreek ik mijn verbazing uit een alleen reizende Japanse te ontmoeten, die bovendien de tijd neemt voor een uitgebreide wandeling. Japanners reizen toch altijd in groepen en in sneltreinvaart? "Dat zouden mijn ouders ook graag willen", verzucht Miko. "Want door niet aan een carrière te bouwen en lang op reis te gaan, verklein ik mijn kansen op een goed huwelijk." Het is even stil. "Maar ik wil niet eens trouwen!", barst ze dan uit. Ik schrik van haar felheid. Ze werpt wat steentjes in het water, lacht zacht en zegt: "En voorlopig ga ik dat ook niet doen." Ze vertelt honderduit over de vele landen die ze bezocht en we leren elkaar Nederlandse en Japanse zinnetjes. Intussen zien we het water van het meer, afhankelijk van de hoeveelheid zonneschijn, van kleur verschieten: van donkerblauw naar turquoise en groen. Tijdens een felle regenbui wordt het zelfs zwart. We zien een stekelvarken in de grond wroeten. Net zo min schuw als de herten en elanden in het park. De dieren worden hier blijkbaar goed beschermd!

Aan het eind van de middag nemen we afscheid bij de Greyhound-halte. Ik ga terug naar Banff en Miko neemt de bus naar Vancouver. We wisselen adressen uit. Je weet nooit wie er nog eens naar Nederland of Japan op vakantie gaat. In de YM/YWCA zijn nog steeds religie-workshops gaande. Onder het genot van koffie en een muffin werk ik mijn dagboek bij. Heerlijk toch, de vrijheid van het reizen.

Banff National Park is één van de schitterende natuurgebieden die bezocht worden tijdens de 23-daagse Canada reis. Lake Louise is het turquoise-blauwe meer dat midden in het park ligt en vanwege haar prachtige kleur de bijnaam ' het juweel van de Rockies' heeft gekregen.